Pojawiła się dziewczyna.
Claire znalazła mnie płaczącą w bibliotece.
„Moi rodzice się rozstawali. Płakałam na lekcji. Claire odprowadziła mnie do pani Evans i została, dopóki nie nauczyłam się mówić”.
Pojawił się kolejny uczeń.
„Oblałem algebrę. Claire pomagała mi po szkole. Mówiła ludziom, że pracujemy nad jej pracą domową, bo się wstydziłem”.
„Myślałem, że opowie wszystkim o tym, co jej zrobiłem” – powiedział Rocky, ponownie pojawiając się na ekranie.
„Moi rodzice się rozstawali”.
Spojrzał na swoje dłonie.
“Ona tego nie zrobiła.”
Film został wstrzymany.
„Dlaczego traktowałeś ją źle?”
Jego oczy zaszły łzami.
„Bo wiedziała.”
Spojrzał na swoje dłonie.
“Wiedziałeś co?”
„Najbardziej obawiałam się, że ktokolwiek się dowie. Za każdym razem, gdy milczała, czułam się gorzej”.
Wpatrywałem się w telefon.
„Dowiedzieliście się o tym dopiero, gdy zachorowała?”
Rocky skinął głową.
„Wszyscy myśleli, że są jedyni”.
“Wiedziałeś co?”
Wstałem.
„Rozmawiam z Claire.”
“Będzie wściekła.”
“Prawdopodobnie.”
Claire zobaczyła telefon w mojej ręce.
Jej wyraz twarzy uległ zmianie.
“Będzie wściekła.”
“On ci pokazał.”
“Tak.”
Rocky stał przy drzwiach.
“Przepraszam.”
Spojrzenie Claire stało się stwardniałe.
“Obiecałeś.”
“On ci pokazał.”
„Nie mogłam tego dłużej ukrywać”.
„To nie był twój wybór.”
Odszedł cicho.
Usiadłem obok niej.
„Dlaczego mi o tym nic nie powiedziałeś?”
„Nie mogłam tego dłużej ukrywać”.
„Bo to nie ja miałem o tym mówić. Musisz zrozumieć, że potrafię o siebie zadbać, mamo”.
“Zrobili ci krzywdę.”
„To nie oznacza, że ich życie prywatne jest moim.”
“Ochroniłeś ich.”
