Mercedes nie odpowiedziała.
—Álvaro był również twoim synem.
Kobieta zaczęła płakać.
—Nie mogę stracić ich obu.
—Jednego już straciłam. A Inés straciła ojca, zanim się urodziła.
Mercedes odeszła.
Marcos został wezwany i wszystkiemu zaprzeczył. Powiedział, że dotknął bunkra, ponieważ Álvaro pomylił dawki, że przelewy były normalnymi transakcjami i że Lucía nie rozumiała rozliczeń.
Przez 48 godzin wydawało się, że wszystko utknie w martwym punkcie między prawnikami a sprzecznymi wersjami wydarzeń.
Potem pojawił się nowy dowód.
Jedna z firm, z których usług korzystał Marcos, zakupiła kilka miesięcy wcześniej produkt laboratoryjny, który odpowiadał substancji znalezionej w Álvaro. Marcos twierdził, że był on przeznaczony do użytku rolniczego, ale dostawca potwierdził, że nie miał on związku z działalnością firmy.
Z rejestrów dostępu wynika również, że Marcos wchodził do biura Álvara sam, zanim doszło do kilku pogorszeń jego stanu.
Nie był to jeszcze wyrok, ale nie było to już podejrzenie zrodzone ze smutku.
Łucja nie czuła triumfu.
Pozostawało tylko jedno trudne do zniesienia pytanie: jak długo żyłby Álvaro, gdyby ktoś wcześniej odkrył, co się dzieje?
Irene nie chciała brać pod uwagę tego pomysłu.
„Nie ma odpowiedzi, która przywróci ci to, co straciłeś. Pewne jest tylko to, że zebrał dowody, żeby cię chronić”.
Motyw ekonomiczny stał się jeszcze bardziej oczywisty, gdy notariusz wręczył kopię testamentu Álvara.
Jego udziały w spółce nie przeszły na Marcosa.
Pozostało ono pod opieką Inés, a Lucía pełniła funkcję zarządcy do czasu osiągnięcia przez dziewczynkę pełnoletności. Co więcej, Álvaro zlecił niezależny audyt, który mógłby zmusić Marcosa do zwrotu sprzeniewierzonych środków i odsunięcia go od zarządzania.
