Albo raczej za kogo go uważałem.
„Co się dziś wieczorem wydarzyło?”
Reid spojrzał na Theo.
„Tessa się załamała.”
Mój gniew ustał.
“Co?”
„Zadzwoniła do mnie z parkingu przed całodobową apteką. Powiedziała, że nie może oddychać. Potem połączenie się urwało”.
Poczułem ucisk w żołądku.
„Zadzwoniłem pod numer 911. Namierzyli telefon. Zanim tam dotarłem, była już w karetce.”
„A czerwiec?”
„Na tylnym siedzeniu samochodu Tessy.”
Wpatrywałem się.
“Sam?”
„Zatrzymał ją policjant”.
Reid potarł twarz.
„Krzyczała, wołając matkę. Nikogo tam nie znała”.
„Więc zostałeś.”
„Myślałem, że nie będzie mnie przez dwadzieścia minut.”
Obiecałeś mi dwadzieścia minut.
“Ja wiem.”
„Co się stało z twoim telefonem?”
„Bateria się rozładowała.”
„Nie mogłeś znaleźć innego telefonu w całym szpitalu?”
„Tak.”
To mnie zatrzymało.
“Co?”
„Zadzwoniłem ze stanowiska pielęgniarskiego.”
Moje serce zabiło mocniej.
„Nie odebrałem telefonu.”
„Byłeś już w trakcie dostawy.”
Spojrzałem na telefon leżący na stole.
Trzy nieodebrane połączenia od mamy.
Dwa z nieznanej liczby.
Nie zauważyłem.
Wypychałem człowieka ze swojego ciała.
„Dlaczego nie zostawiłeś June z policją?”
Reid zacisnął szczękę.
„Ponieważ próbowali ustalić, dokąd mogłaby pójść”.
„Z osobą wykwalifikowaną, która się tym zajmie”.
“Tak.”
„To po co ona cię potrzebowała?”
„Bo nikt nie mógł skontaktować się z siostrą Tessy. Jej rodzice nie żyją. Miles nie żyje. A według dokumentów alarmowych, które Tessa złożyła w zeszłym tygodniu, byłem kontaktem rodzinnym June”.
Spojrzałam na niego.
„Zgodziłaś się na to?”
“Tak.”
“Gdy?”
„Trzy dni temu.”
To bolało bardziej.
Uczynił się prawnie związanym z tym dzieckiem.
I nigdy mi nie powiedział.
„Nie dowiedziałeś się dopiero teraz, że ona istnieje” – powiedziałem.
„Zacząłeś stawać się częścią jej życia.”
“NIE.”
„Podpisałeś dokumenty.”
„Podałem Tessie swoje dane na wypadek, gdyby coś się stało.”
„Coś się stało.”
“Tak.”
