Budzik nastawiałam na kwadrans przed siódmą. Wstawałam cicho, tak, by nie skrzypnąć deskami. W łazience szybkie mycie twarzy zimną wodą, odrobina taniego podkładu pod oczy, kilka ruchów szczotką po włosach. Stary szlafrok w drobne kwiatki składałam starannie i chowałam na dolną półkę szafy. Do śniadania schodziłam już w schludnych domowych spodniach i świeżej bluzce.
Nie wypadało wyglądać na zranioną, zmęczoną, rozbitą. Matka uczyła mnie, że mąż nie powinien widzieć żony w nieładzie. I przez ponad trzydzieści lat trzymałam się prosto, mówiłam pogodnym głosem, dbałam o dom i o siebie. Tylko że czas robi swoje. Miałam pięćdziesiąt sześć lat i wiedziałam jedno: kiedy kobieta zaczyna słabnąć, mężczyzna często nie odchodzi gwałtownie. On po prostu powoli znika z jej życia.
