Zimowy obraz wygląda jak zwykły, ośnieżony las z wysokimi drzewami i jeleniem wyraźnie stojącym na pierwszym planie. Ponieważ jeleń ma tak oczywisty kształt, większość widzów od razu skupia na nim uwagę i pomija inną postać ukrytą w krajobrazie.
Prawdziwym wyzwaniem jest znalezienie ludzkiej twarzy, która tworzy się z drzew, gałęzi, cieni i śniegu. Nie jest ona przedstawiona jako oddzielny portret, ale stworzona z kilku naturalnych kształtów, które łączą się w całej scenie.
Zanim przeczytasz dalej, zachęcamy czytelników do spojrzenia poza jelenie. Zamiast tego powinni przyjrzeć się przestrzeniom między pniami drzew, gałęziom oraz obszarom, gdzie światło spotyka się z ciemnością. Niektóre pokryte śniegiem fragmenty mogą również stanowić ważne elementy ukrytej twarzy.
Zagadka działa, ponieważ mózg naturalnie próbuje uporządkować to, co widzi, w znane obiekty. Na początku drzewa wydają się niczym więcej niż tylko drzewami, podczas gdy cienie i śnieg wydają się zwykłymi elementami zimowego krajobrazu.
Jeleń staje się najsilniejszym bodźcem wzrokowym, ponieważ jego zarys jest natychmiast rozpoznawalny. Jego głowa, tułów, nogi i ogólny kształt pozwalają mózgowi zidentyfikować go niemal natychmiast, pozostawiając mniej uwagi na mniej oczywiste wzorce wokół niego.
