Potem nastąpiło drugie zaskoczenie. Dziewczyny potajemnie zaoszczędziły pieniądze z pierwszych prac i założyły fundusz dla Noaha. Protestował, twierdząc, że nie potrzebuje pomocy, ale one odpowiedziały mu, że chcą, żeby on też miał przyszłość. Noah w końcu się załamał, uświadamiając sobie, że dzieci, które chronił przez dwadzieścia dwa lata, teraz opiekują się nim.
Tego wieczoru Noah zadzwonił do Diany, starej przyjaciółki, z którą stracił kontakt dwanaście lat wcześniej. Przyznał, że zawsze uważał, że wybór dziewcząt oznacza rezygnację z własnego życia. Diana przypomniała mu, że nigdy nie musiał wybierać. Po raz pierwszy Noah pozwolił sobie wyobrazić przyjaźń, podróże, miłość i marzenia wykraczające poza odpowiedzialność.
W kolejnych latach Noah zaczął żyć na nowo. Trojaczki zbudowały własne kariery i życie, a ich relacja z opiekuna i dzieci stała się relacją między czwórką dorosłych. Noah trzymał ich list z okazji ukończenia szkoły przy łóżku, aby przypominał mu o tym, czego go nauczyli: troska o kogoś nie oznacza zniknięcia.
