Natychmiast zamknąłem wszystkie drzwi i wysłałem Marze zdjęcie tego, co otrzymałem. Oddzwoniła do mnie w ciągu kilku sekund, a zmiana w jej głosie przywołała ten sam strach, który słyszałem podczas jej nocnego ostrzeżenia czternaście miesięcy wcześniej.
“Co się stało?”
Kiedy wyjaśniłam, gdzie znalazłam zdjęcie, Mara ucichła.
„Nie wychodź z domu.”
„Mara…”
„Już idę.”
Przybyła niecałe dwie godziny później ze specjalnym agentem Danielem Reevesem, śledczym, który pracował nad sprawą Owena. Reeves przyjrzał się zdjęciu na moim kuchennym stole, zanim wyjaśnił, że śledczy uważają, że Owen ukrył pieniądze przed aresztowaniem i chociaż sądzili, że nic o tym nie wiem, ktoś powiązany z jego siatką najwyraźniej się z tym nie zgodził.
„Uważamy, że Owen ukrył pieniądze przed aresztowaniem”.
„Nic nie wiem o pieniądzach”.
„My w to wierzymy. Ale ktoś inny nie.”
Mara przypomniała mi, że Victor Hale nigdy nie ujawnił wszystkich swoich kontaktów. Chociaż Victor pozostał w więzieniu, Reeves ostrzegł, że pobyt w więzieniu niekoniecznie oznacza zerwanie powiązań zorganizowanej siatki.
Noah nagle wbiegł do kuchni z rysunkiem kredką, zupełnie nieświadomy toczącej się wokół niego rozmowy. Zmusiłem się do uśmiechu, gdy z dumą pokazywał mi swojego dinozaura, ale Reeves obserwował go przez kilka sekund, zanim odwrócił się do mnie.
„Ty i twój syn potrzebujecie natychmiastowej ochrony.”
Tej nocy przed naszym domem zaparkowały dwa nieoznakowane pojazdy FBI, a Noah z zadowoleniem stwierdził, że należą one do „tajnych szpiegów”. Pozwoliłam mu cieszyć się tym wyjaśnieniem, bo prawda była o wiele mniej pocieszająca.
O 2:13 następnego dnia rano zaczął wyć nasz alarm bezpieczeństwa.
Ktoś był na podwórku.
